Adeus Feijóo

adeus feijoo

Estaba vendo os Desayunos de TVE e saía Feijóo e púxenme moi nervioso porque sempre retorce a realidade sen ningunha vergoña. Quiteille o son e puxen a Emilio José, primeiro a opción obvia e logo “A amizade” e o cinismo do presidente (que é unha das cualidades que máis odio) acabou dándome igual porque primeiro me deu risa e logo tenrura. Estou contento porque as cancións (falen do que falen) sexan quen de borrar rapidamente sentimentos horribles, pero tamén estou preocupado. Dentro de dous días hai eleccións e levo semanas compartindo información sobre unha chea de problemas que hai en Galicia que son responsabilidade dese señor:

 

 

 

 

 

 

 

Digo que levo semanas facendo isto porque non me costa nada atopar motivos para querer que perda o PP en cousas que pasan na miña vida diaria, sexa porque miña nai traballa no Sergas (e leva anos queixándose da falta de recursos e de persoal), porque miro os informativos da TVG (ata que me poño nervioso de máis), porque tiña os aforros nunha caixa, porque traballo na investigación ou porque me gustaría que emigrasen menos amiguis. Aínda que en realidade non é tanto cousa do que me afecte a min como cousa do que afecta a todo o mundo, do público. Pero sobre todo é que estou canso de poñerme nervioso e de perder o tempo en queixarme, que é unha cousa negativa. Case todo o debate xira arredor de Feijóo e o malo ou bo que é (ou de se é invencible), e gustaríame esquecer esa sensación, e que xirase arredor de cousas bonitas, de ideas para un país máis xusto e máis vivo. Ou ter a impresión de que quen está na presidencia non é unha mala persoa. Isto que digo é tan vago que ou ben sona ridículo ou ben sona a eslogan, pero bueno, tendo en conta estas cousas votei por correo polo Bloque e teño a ilusión de pensar nun mundo algo mellor a partir do luns.

* A imaxe é unha versión co Paint 3D da portada de “Adeus Feijóo”. Realmente igual non é o máis adecuado partir dunha canción que di “Touriño xa se foi, xa extirpamos o tumor. BNG, jajaja, se por min fora sempre na oposición” para explicar isto, pero bueno, é que me gustan moito o debuxo e a canción.

 

Un tema e un tema #6: Idade e “Fort Bravo” de Grampoder

grampoder

Non o comentei nas outras entradas, pero inconscientemente a idea desta sección está inspirada en “Theme Time Radio Hour”, o programa de radio que facía Bob Dylan e que é marabilloso, pura sabiduría musical e da vida. O que pasa é que eu falo da miña vida e el fala máis do universo en xeral. Están todos os episodios online aquí. Cando o escoito dáme unha envexa tremenda ver como é capaz de crear o ambiente ideal de radio só con abrir a boca, mentres eu son terriblemente torpe vocalizando e entonando.

Pinchei “Quen nos representa“, do Bloque Nacionalista Galego, “Vai chegar En Marea“, de En Marea, “SPLA/M” de Emilio José, un cacho deste vídeo de Radio Océano nun concerto en solidariedade cos traballadores de ASTANO en 1985, “Repunante” de Lamprea Explosiva e, completa ao final, “Fort Bravo” de Grampoder.

O outro domingo fun votar. Encántanme as xornadas electorais porque volvo á casa e vexo aos veciños, tomo o vermú cos amigos e ás veces ata sae un resultado que me gusta. Pero o habitual é que non, porque na miña casa sempre se votou ao Bloque que, por certo sacou un EP o venres. Estas cancións de partido teñen algo de salto de fé, describen unha realidade que nunca chega a suceder. Un tempo novo, un país xusto. A canción do PP non describe nada e por iso acerta sempre.

As cancións de partido danme medo porque non inspiran, e fan sentir o baleiro. Fan pensar en se a fé aguantará para sempre, e teño medo a que despois da fé só haxa cinismo. O último que quero é ser un cínico, un cínico dos que din que simplemente son realistas. O problema está se cadra en conectar a fé en política exclusivamente cos partidos.

Na xornada de reflexión fun coa miña nai a ver a Radio Océano. Viñamos falando sobre a idade. Ela ten cincuenta e cinco pero non lle gusta a actitude da xente da súa idade. Vimos a uns señores de preto de sesenta tocar as cancións de hai trinta e algo. Eran corpos moi distintos producindo sonidos moi parecidos, tanto que nalgún momento todos chegamos a crer no que escoitabamos. As cancións sobreviven. Pero no contexto non había medo, non había violencia nin rabia.

Hai catro anos acabei a carreira e pensaba que a idea de madurar era triste, que era renunciar a cambiar as cousas e deixar de aprender. E volvín e fixen cousas, e agora déixanme saír pola radio dicindo o que penso. Pero de canto vale expoñer unha idea se ao saír do traballo vou para a casa? Estou máis canso que hai catro anos e son máis ou menos igual de cobarde. Dentro de catro anos terei trinta. Dentro de trinta, como será o meu corpo? No concerto de Radio Océano non había violencia, había un ambiente bonito e interxeracional. Tocaron tamén Sr. Anido, que parecía máis xoven que cando o coñecín, e Lamprea Explosiva, que me fixeron sentir vello.

Fainos falta todo iso, o medo, a violencia, matar aos pais? Cada ano que pasa teño as cousas menos claras, pero tamén teño medo ao que pasará se deixo de dubidar e un día me convirto nunha desas persoas coas cousas clarísimas. Supoño que o importante non son os corpos novos, senón as maneiras novas de enfrontarse a sensacións parecidas. Dentro diso, como non sei exactamente como quero sentirme, vou pinchar “Fort Bravo” de Grampoder, que é un grupo que fixo cancións preciosas sobre estar canso e derrotado. Esta ten algo de dúbidas e algo de .