Adeus Feijóo

adeus feijoo

Estaba vendo os Desayunos de TVE e saía Feijóo e púxenme moi nervioso porque sempre retorce a realidade sen ningunha vergoña. Quiteille o son e puxen a Emilio José, primeiro a opción obvia e logo “A amizade” e o cinismo do presidente (que é unha das cualidades que máis odio) acabou dándome igual porque primeiro me deu risa e logo tenrura. Estou contento porque as cancións (falen do que falen) sexan quen de borrar rapidamente sentimentos horribles, pero tamén estou preocupado. Dentro de dous días hai eleccións e levo semanas compartindo información sobre unha chea de problemas que hai en Galicia que son responsabilidade dese señor:

 

 

 

 

 

 

 

Digo que levo semanas facendo isto porque non me costa nada atopar motivos para querer que perda o PP en cousas que pasan na miña vida diaria, sexa porque miña nai traballa no Sergas (e leva anos queixándose da falta de recursos e de persoal), porque miro os informativos da TVG (ata que me poño nervioso de máis), porque tiña os aforros nunha caixa, porque traballo na investigación ou porque me gustaría que emigrasen menos amiguis. Aínda que en realidade non é tanto cousa do que me afecte a min como cousa do que afecta a todo o mundo, do público. Pero sobre todo é que estou canso de poñerme nervioso e de perder o tempo en queixarme, que é unha cousa negativa. Case todo o debate xira arredor de Feijóo e o malo ou bo que é (ou de se é invencible), e gustaríame esquecer esa sensación, e que xirase arredor de cousas bonitas, de ideas para un país máis xusto e máis vivo. Ou ter a impresión de que quen está na presidencia non é unha mala persoa. Isto que digo é tan vago que ou ben sona ridículo ou ben sona a eslogan, pero bueno, tendo en conta estas cousas votei por correo polo Bloque e teño a ilusión de pensar nun mundo algo mellor a partir do luns.

* A imaxe é unha versión co Paint 3D da portada de “Adeus Feijóo”. Realmente igual non é o máis adecuado partir dunha canción que di “Touriño xa se foi, xa extirpamos o tumor. BNG, jajaja, se por min fora sempre na oposición” para explicar isto, pero bueno, é que me gustan moito o debuxo e a canción.

 

A universidade non realista

happy-university-students-with-notepads-CRHRR2

Traballo na Universidade de Santiago de Compostela como profesor interino, e fixen un artigo para Sobre as cousas con algunhas cousas sobre as que me fixo pensar o debate que segue habendo sobre que facer con este curso. Dinlle unhas cantas voltas e xa hai uns dez días que o fixen, pero supoño que como vai sobre a relación da educación co mercado e os cartos seguirá vindo máis ou menos ao caso dentro dun tempo. Está neste enlace.

Cinegalicia 2019

facebook.jpg

Hai uns meses chamoume Brais Romero, que dirixe A Cuarta Parede para comentarme unha idea que tivera: aproveitar o 30 aniversario de Cinegalicia (o evento no que se estrenaron Sempre Xonxa, de Chano Piñeiro; Continental, de Xavier Villaverde; e Urxa, de Carlos Piñeiro e Alfredo García Pinal) para poñer en valor o traballo creativo da xeración que naceu despois daquelo. Conseguiu o apoio económico da Deputación da Coruña e puxémonos en contacto con xente do ámbito do cinema, a música, as artes gráficas e a crítica para que elaboren pezas novas que dialoguen con aquelas dende diferentes ámbitos.

Esas pezas aínda non están feitas, pero vimos de facer pública a imaxe do proxecto (que fixo Roberta Vázquez), e tamén a xente que participa facendo esas novas obras: Adrián Canoura, Lara e Noa Castro, Iria Silvosa, Elba Souto, Charles Rapante (con Anxos Fazáns), Oh Ayatollah, Montse Piñeiro, Pepa Prieto Puy, Julia Huete, Sara Donoso, Clara Coira, Laura Ramos, Jesús Silva Anxo F. Couceiro. Tamén colaboran Camila Viéitez Andrés Sanjurjo.

Na web de A Cuarta Parede está dispoñible xa unha galería con vídeos nos que estas persoas explican que é que fan na súa obra creativa e un editorial no que se explica o sentido de volver outra vez sobre as mesmas películas.

 

España fatal

Fixen unhas ilustracións co Paint 3D para España fatal, o fanzine máis recente do Cosmonauta Tropical, o meu colectivo creativo favorito. Eles repasaron a actualidade e eu funlles mandando cousas en relación ao que ían comentando sobre El jefe infiltrado, a Familia Real, Madrid, a listeriosis… Máis cousas deles AQUÍ.

jefe infiltraola mechá 2madridmemes 2victoria federica

Rock de pirola

bon_scott_getty.jpg

Escribín un artigo para Sobre as cousas que en teoría vai sobre o concepto do rock de pirola, pero en realidade vai máis ben sobre a masculinidade, así que debe ir tamén sobre o patriarcado. Cando falo sobre música teño a sensación de dominar máis ou menos o tema, así que así teño un pouco de equilibrio para tratar unha cuestión sobre a que sempre dubido. Quería aproveitar para facerlle aquí un apéndice e incluír cousas que fun atopando ou lembrando e para as que alí non tiña espazo, como as imaxes de músicos homes sen camiseta. O texto, que utiliza o termo “pirola” 19 veces, podedes lelo aquíe debaixo van esas movidas que me parecía interesante compartir:

1. Este extracto de Ropa música chicos, as memorias de Viv Albertine, que me pareceu que ilustra bastante ben o tipo de cousas nas que teñen que pensar as mulleres que tocan nun grupo e que para os homes poden ser anatema:

“En un determinado momento se produce una discusión porque le digo a Palmolive que debería ponerse sostén cuando toca. Aporrea la batería con tal desenfreno que las tetas le saltan de un modo exagerado. Me responde que es una persona libre y que ella es así, ¿por qué tendría que cambiar? Afirma que no llevar sostén refleja una actitud más feminista que llevarlo. Le digo que, aunque tiene toda la razón, la imagen que ofrece mientras toca no se ajusta a sus ideales.

– Nadie nos va a tomar en serio si la gente no puede quitar los ojos de tus tetas. Ni siquiera yo puedo dejar de mirarlas cuando tocas. No queremos que el público venga a vernos por esa razón.

Ya sé que Palmolive es salvaje e indómita, que no lo hace por una cuestión sexual, pero la mayoría de la gente no ha visto jamás a una chica tocando la batería y en lugar de prestar atención a su interpretación y de pensar lo buena que es, están fascinados viendo cómo le botan las tetas. Al final llegamos a un acuerdo y Palmolive acepta ponerse un body para sujetar un poco su delantera.”

red hot chili peppers.jpg

2. Tamén sobre as Slits, a comparación que fago entre elas e os Clash penso que é algo que dixo de maneira bastante parecida a historiadora punk Helen Reddington na conferencia KISMIF de Porto en verán do ano pasado. Ela opinaba, se non lembro mal, que o termo post-punk tiña unha raíz machista porque servira para excluír ás Slits ou as Raincoats da xénese do punk cando, para ela, o seu rol era fundamental por como abriu a paleta musical do movemento máis aló do rock de garaxe. E aínda así penso que o centro do canon do punk sería máis ben Clash, Ramones, Sex Pistols. Conta máis aquí.

3. Este artigo de Kathleen Hanna para NME, que empeza xa dicindo algo que me parece moi inspirador e que é un pouco o que tiña na cabeza para escribir:

“Encantaríame escoitar a homes falando sobre a masculinidade e o dano que lles fai. Homes falando entre eles e a través de cancións sobre o xeito no que os roles de xénero tradicionais lles impiden ter o rango completo de emocións, poñéndoos nun lugar no que se supón que teñen que ser quen trae o pan á casa cando se cadra non é o que queren ou poden facer, e ensinándolles que a única maneira de conectar entre eles é a través do sexismo ou o racismo ou a homofobia”.

ian mackaye.jpg

4. “Suggestion”, de Fugazi, por ser unha canción feita por homes na que se lles pide aos homes que se poñan no lugar dunha muller. Supoño que os exercicios de empatía son o método que pode facer que o machismo perda terreo. No artigo de Kathleen Hanna, ela fala da canción, e tamén o fai Gareth Hutchens neste texto en The Guardian, onde recomenda o vídeo no que Amy Pickering (de Fire Alarm) canta a primeira parte da letra:

5. O blog Señoras que hablan de música serviume para atopar cousas moi interesantes de cara a seguir aprendendo e a estudar un pouco a cuestión de como os homes podemos ser útiles á hora de trasladar o feminismo a homes que non escoitan ás mulleres. Por exemplo, unha sección de cancións feministas cantadas por homes, na que estaba “Suggestion”, pero tamén “Male gaze” de Pissed Jeans ou “Valentine’s Day is Over” de Billy Bragg. E tamén uns comentarios sobre un libro de Matthew Bannister, White Boys, White Noise: Masculinities and 1980s Indie Guitar Rock, que me fai pensar de novo que a pirola no rock pode ser máis evidente, pero está de forma máis discreta onde ás veces pensamos que non:

“Para Bannister, el sonido del indie es “el sonido de hombres tranquilos haciendo mucho ruido“, la forma con la que los hombres “sin poder” se reafirman en su reparto del pastel frente a otras masculinidades hegemónicas, a la vez que perpetúan la exclusión de las mujeres. Esto supone desarrollar un intelectualismo y una estética masculina diferenciada, en oposición a las ideologías tradicionales del rock como expresión creativa física y espontánea. (…)

Incómodos ante las identidades de género convencionales de la música mainstream, parecería que los indies se abren a la expresión de los afectos. Sin embargo, según Bannister, cuando se analiza más detenidamente la aparente subversión de ese nuevo (anti)canon de “lo que mola” se entiende que sólo se cuestionan las formas y no el fondo, que sigue reproduciendo privilegios de género, clase y etnia. Para ello, se despliegan nuevas estrategias que poco contribuyen a las relaciones igualitarias, como el infantilismo, el amateurismo, la glorificación de la melancolía y el refuerzo de la desafección cool asociada a la masculinidad de clase media.

heredeiros.jpg

6. Unha Guía básica de empatía coas mulleres pensada para a escena musical que publicou hai tempo Laura Sales en Diagonalcon cousas básicas que a miúdo non pensamos. Por exemplo, unha cuestión sobre a representación feminina nas cancións: en cales aparecen mulleres que fagan algo que non sexa ser a parella dun home? Isto é unha cuestión que non é fácil de analizar por como as letras non sempre son concretas e os personaxes das cancións non están identificados en base ao seu xénero, pero pensalo pode ser bastante preocupante. Non sei, estará ben sempre que haxa música e personaxes que vaian máis aló do estereotipo. Nese sentido, flípame “Down from Dover”, de Dolly Parton, que é unha canción tristísima por realista e na que a fonte do drama é, finalmente, o patriarcado. E xa non vou poñer nada máis.

Mi perra Laika

laika2.jpg

O ano pasado publicouse o número 3 do fanzine El Cosmonauta Tropical, o meu grupo mediático favorito, autores desa cabeceira e doutras como España Hoy, España tal cual, Iker Jiménez… Colaborei facendo unha ilustración co Paint 3D, que é unha ferramenta moi guai se non sabes usala, para o texto “Mi perra Laika”, que me deixan reproducir aquí. Creo que é unha boa mostra da maxia do Cosmonauta, que saca da realidade moitas risas ao tempo que che fai ver o jodido desa realidade. Quizais neste texto xa se avanzaba a maneira na que funcionan os medios e a política hoxe, non sei. Neste número do Cosmonauta tamén colaborou esta lista de persoas de fantasía: Anxo F. Couceiro, Begoña García-Alén, Berto Fojo, Carleti, Amparo Dopico, Isabel Fernández Reviriego, Juan F. Navazas, Leo Sousa, María Villamarín, Natalia Umpierrez, Nuria Figueiredo, Olmo Cuña, Pepa Prieto, Rocío Quillahuaman, Santi Z, Sara García y Teresa Ferreiro. Podedes mercar as súas cousas aquí.

Mi perra Laika es una perrita blanca con manchas negras y marrones así más bien palleira. Mi perra Laika es muy buena y le gusta mucho perseguir gatos, hacer agujeros en el jardín y jugar a la pelota conmigo o con mi hermana. Mi perra Laika tiene una caseta pero vive en el fondo del jardín atada a un palo con una cadena. Mi perra Laika no es mi perra y ni siquiera estoy muy seguro de que siga viva. Laika era un pobre animal propiedad de Cani. Cani era un repetidor dos años mayor que acabó en nuestra clase en segundo de la ESO y siguió en nuestra clase hasta que volvió a repetir en segundo de bachiller. Cani era una presencia inquietante debido a su similitud con un morlock o una larva y a que era apodado Cani por Caníbal, pero con los años acabamos cogiéndole cariño. Gran contador de historias y trolas e imitador muy celebrado no tanto por la calidad de sus imitaciones sino por la comicidad inherente a su persona. Una de las razones del éxito escolar de Cani se debía a su perra Laika.

 
Mi perra Laika era la protagonista de una maravillosa redacción, una bella muestra de amor fraterno entre un chico y su perra, cuya lectura hacia saltar una lagrimilla en los ojos de cualquier lector. Un panegírico dedicado a un cuzo digno de un emperador o divinidad. Puede que Laika no fuera la mejor perra del mundo, ni desde luego Cani el mejor dueño del mundo, pero entre ambos existía una relación mágica sobre el papel que ningún hecho real podría romper. La redacción protagonizada por mi perra Laika tenía como objetivo nublar el pensamiento racional arrojando tantos sentimientos y emociones a la cara del profesor que éste fuese incapaz de juzgarla por su relación con el tema real y se viera obligado a aprobarle. Y funcionaba.

laika

 
Nadie entendía muy bien por qué pero Cani conseguía aprobar casi cualquier trabajo o redacción del ámbito de las humanidades, las ciencias sociales o los idiomas hablando de su perra Laika. Diciendo literalmente lo mismo sobre su perra Laika, porque más allá del primer párrafo el texto era siempre idéntico.

 
“El poblamiento disperso en el rural, por Cani Loquecoñosea:
En esta zona las casas están muy dispersas porque la gente tiene ganado y necesita mucho espacio para alimentarlo. El ganado suelen ser vacas. Además en las casas hay cerdos gallinas y perros. En mi casa tenemos gallinas y un perro. Mi perra Laika es una perrita…”

 
Con unas escasas líneas a modo de distracción sobre el tema a tratar se despacha cualquier duda razonable y se procede a la glosa de Laika. Esto también funcionaba en inglés e incluso en francés, my dog Laika o ma chienne Laika también cosecharon grandes éxitos muchos años consecutivos.

 
En los exámenes o trabajos más específicos Cani no tenía tanta suerte y era un visitante habitual de reválidas y exámenes de recuperación. Quizá el éxito de mi perra Laika le hizo confiarse y no dedicar el suficiente esfuerzo a las demás materias. Quizá Cani fuera gilipollas. Quizá simplemente se la sudaba todo, y sí que fuera un poco tonto.

 
No lo sé, no me toca a mí juzgar las capacidades cognitivas de Cani, menos teniendo en cuenta que probablemente tenga mucho más éxito que yo ahora mismo, pero lo que está claro es que en un momento de brillantez creó una de las mejores obras de la literatura occidental contemporánea, mi perra Laika. Si creemos que una obra literaria debería ser capaz de expresar las circunstancias y sentimientos del autor, está claro que mi perra Laika es una genialidad.

 
Como la destrucción de los budas de Afganistán, los cuadros quemados de Van Gogh o los escritos perdidos de Kafka, la pérdida en algún archivo de instituto de todos los originales de mi perra Laika constituye una tragedia en la que la Unesco debería tomar medidas. “Mi perra Laika es una perrita blanca con manchas negras y marrones…”

 

Entrevista a Leo Sousa

finalbarrenderossss_606

Leo Sousa é un dos meus artistas favoritos. Aquí arriba podedes ver un collage que fixo para El Cosmonauta Tropical que me encanta, e podedes ver case todo o que fixo na súa web ou nas súas redes. Sempre me fai cuestionarme cousas, fala da miña realidade dunha maneira crítica e non me aburre nunca. Reaprópiase e modifica imaxes dunha maneira que me gusta moito, e ademais ten humor, que sempre é máis fácil ser superserio. Fíxenlle unha entrevista para VINTE falando do seu traballo, e eles tamén lle encargaron a primeira ilustración da colección que acaban de arrincar. Eu non sei moito de ilustración nin de deseño pero si que había bastantes cousas polas que tiña curiosidade, como a cuestión de facer arte popular ou as implicacións de traballar por encargo en vez de desenvolver obra autónoma.

Aquí debaixo póñovos unha cita do que saíu publicado:

Se poño un peixe tento que sexa un peixe que recoñeza todo o mundo. Non sei se me explico: se son un especialista en peixes [risas] igual coñezo moitas especies de peixe que á xente lle resultarán alleas. Eu tento que o que fago sexa o máis popular posible, que as imaxes poidan recoñecerse a primeira vista, e aí radica a forza. Hai imaxes que xa evocan a calquera un impacto, porque teñen unha carga simbólica moi forte, e non teñen que ser unha cruz cristiá ou unha esvástica: unha cafeteira evoca moito, e unha cafeteira italiana, que usa todo o mundo, vai evocar máis que unha cafeteira de deseño de cores, que será máis allea.

E outra do que quedou fóra da edición:

Se enfocase o meu traballo como unha actividade artística, artística de museo ou de exposición, de estudio, iso sería interesante porque podería traballar sobre ideas, traballar sobre técnicas e de aí extraer as cousas. Aínda que siga pensando a arte gráfica como algo práctico paréceme interesante aplicar outras estéticas máis contemporáneas a min ao resultado final. É máis arriscado. O que me preocupa é que ves que moitas veces quen as aplica son movementos hipervangardistas que non entende nin Dios e que son moi pechados en si mesmos, ou Nike e as grandes marcas. Ou ves grandes estrelas da música e grandes divas que usan ese tipo de recursos, pero realmente boto en falta que se use dunha forma máis popular. Ou cunha mensaxe máis popular detrás, polo menos. Que non sexa tanto unha hiperabstracción vangardista ou a venda dun produto. Pero as grandes marcas usan ese tipo de ruídos porque saben que funcionan. O glitch obviamente funciona, porque por un lado ten un punto de que mola e non sabes moi ben por que. Ten un punto de que é algo novo, diferente… Pero bueno, as grandes marcas usan o glitch e ao mesmo tempo usan a fotocopia, esas tramas de serigrafía… A publicidade usa moito iso porque está xogando con emocións. Iso é o que quería dicir antes co ruído. Eu creo que o ruído suxire emocións. Ti miras os filtros de Instagram e ofréceche filtros imitando foto analóxica. Tes un filtro do século XXII? Non, tes un filtro de principios do século XX, cámara lomográfica ou non sei que, porque son emocións, son recordos que aínda que non os vivises (que eu non os vivín, que nacín no 90 e non teño tanta bagaxe dese tipo de imaxes) telos igual en base á cultura da televisión, a cultura dos libros…

Paxaradas Subt: “Fallen Down” de Epic Soundtracks

epic.jpg

Xa expliquei noutra entrada o que era Paxaradas Subt. Esta é outra das cancións que subtitulei, e que me flipa como todo o que escoitei de Epic Soundtracks dende que o descubrín nunha Rockdelux. Dáme moita pena que tivese un final tráxico porque me parecía unha persoa moi riquiña. Neste enlace está unha entrevista moi boa que lle fixo ao seu ídolo Alex Chilton. Debaixo, o clip coa canción subtitulada e o textiño que a acompañaba. Para colaborar co proxecto: paxaradassubt@gmail.com.

“Fallen Down” é unha canción que me obsesionou por como empeza, dende o primeiro segundo, preguntándose cal é o seu propio sentido, para que serve escribirlle unha canción a alguén que non está. Ademais, din que é a primeira canción na que se atreveu a cantar, porque non cría na súa voz, e as cancións sobre dúbidas sempre son interesantes entre tanta canción sobre certezas. Logo no final entendía algo como “Hey, now baby”, que realmente é como non dicir gran cousa, e nunha transcrición da letra que atopei en Internet poñía “Faith not fading” (“a fé non esvaece”, máis ou menos), que sería un final optimista. Pero é moi difícil de distinguir de “Faith now fading” (“a fé esvaece agora”, máis ou menos), que sería un final derrotista, así que a tradución é un pouco subxectiva.

Paxaradas Subt: “You Can Have a Cell Phone, That’s OK But Not Me” de Jonathan Richman

richman.jpg

Xiana tivo a idea de facer unha canle de YouTube con cancións subtituladas ao galego e díxome se quería facer algunha, así que o primeiro que pensei é que tiña que ser de Jonathan e fixen “You Can Have A Cell Phone That’s OK But Not Me”, que me parece incrible pero non é a típica canción que dirías que é incrible porque vai de usar teléfono móbil ou non en vez de ir sobre o amor ou a morte. Jonathan tamén ten cancións incribles sobre iso, pero pareceume máis importante destacar unha que vaia sobre as cousas pequenas das que case ninguén fala nas cancións. Aparte da tradución logo engadimos debaixo un textiño sobre o tema. O proxecto está agora un pouco parado, pero ao mellor nalgún momento repunta así que apunta se queres o correo ao que mandar algunha tradución ou ofrecerte a colaborar editando o vídeo: paxaradassubt@gmail.com.

A min emocióname moito como Jonathan Richman é tan capaz de facer cancións sobre os grandes temas (o amor, a morte, a amizade) como de facelas sobre as cousas máis pequenas e cotiás (“You’re Crazy for Taking the Bus”, “My Jeans” e a miña favorita “Papel de Chicle”). Estou seguro de que el non fai diferencia, e por iso tamén é capaz de emocionar de moitas maneiras diferentes e desmontar prexuízos. Nesta canción en concreto é gracioso: Jonathan pasa dos móbiles e explícao usando o vello truco de dialogar consigo mesmo en plan:

– Jonathan, pero van quitar os teléfonos públicos, que vas facer entón?
– Xa verás, voucho explicar.

Non sei, é brillante, é importante, e ninguén máis ía facer unha canción sobre o tema.