Uppercut – Crujida

uppercut_crujida.jpg

Para este disco de Uppercut escribín un texto para cada tema tentando inspirarme en como sonaban, tendo en conta que todos menos un son instrumentais. A maioría das veces non me gusta a música instrumental (porque para min as voces – e as letras –  son o factor que fai que poida identificarme e emocionarme máis) pero neste caso había tanta inventiva e texturas que non as botei en falta. De feito, non acabou de convencerme como introduciron voces e letras no seu seguinte disco, “Grelología”, porque me dá a impresión de que o contido desas palabras limitou o que aquí, sen elas, era enormemente evocador.

Desnudo frontal: Din que un mantra é un pensamento-vibración-sonido, todo ó mesmo tempo. Isto empeza cunha vibración grave inundando o teu corpo ata chegar á túa cabeza, mentras por riba algo bonito empeza a xogar, balanceándose sobre cousas que non existen e manténdose na superficie. Pasa un rato e esquecícheste de pensar, e de súpeto todo medra, todo parece estar aquí e agora, todas as cousas veñen cara ti dende todas as partes e ademais eres quen de abarcalo con serenidade, perdiches o sentido dos teus propios límites e non sabes cantos brazos tes. É como o sexo bo. Uppercut póñenlle ás súas cancións nomes de actrices PORNO para que non te deas conta de que son homes sensibles. Isto pode ser o desnudo frontal dunha muller coa que calquera home se masturbaría (o sexo menos musical) ou pode ser, sentido sutilmente escondido, o desnudo frontal dun home. Un home e o seu instrumento, máis grande ou máis pequeno pero extensión do seu corpo, erguido e poderoso pola súa potencia animal e vulnerable porque calquera pode velo. Forte e inseguro, defenderaste do que sexa pero non sempre poderás gañar. É a épica do momento xusto, é unha música da que non podes desfacerte pero tampouco podes controlar. Ela non vai dicirche o que tes que sentir, pero ti tampouco poderás dicirllo a ela.

El Cuerno: Este patrón é dictatorial: controla os teus movementos de cabeza. É duro ser un escravo, pero está claro que todos fomos negros antes, cando eramos pobres. El cuerno é unha Guerra de Secesión. Unha percusión que marca o camiño e a velocidade contra unha guitarra que intenta romper as cadeas e arrastralo todo detrás de si. É curioso que o ritmo sexa algo tan negro e tan opresor. Din que a túa primeira vocación na que fracasas marca todo o teu ser: os brancos fracasamos no ritmo e convertémonos en tiranos e dalgunha maneira conseguimos atopar esas notas de guitarra afogadas que se abren paso ata conseguir atoparnos outra vez coa barbarie. A guerra e o terrorismo como a máis apasionada das belas artes. Xa o dicía Stockhausen do 11-S: “O feito de que uns seres se preparen como tolos para un só acto durante anos e o executen unha vez e morran na execución fai que sexa a maior obra de arte xamais realizada. Eu non podería facer algo similar. Os compositores non podemos facer nada comparable”. El compuxo un cuarteto para cordas e helicópteros e Uppercut poderían morrer pelexándose entre eles por controlar a dirección desta canción. Ás veces non queremos sabelo, pero todo é simple porque somos animais e temos ganas de cousas viscerais como darnos de ostias ou provocar explosións. E cando o tempo se dobra parece que esa velocidade estaba aí cando chegamos. Pero foron Uppercut os que chegaron e colleron as notas e entón volve dobrar e estás fora de control e non te deras de conta porque estas notas non pegan na túa cabeza de pensamento-vibración-sonido: onde máis pegan é na pel. Vibras ti porque vibran elas.

Holly Michaels: Antes, toda a música boa era música para pegarse. Comprar un disco era como comprar unha chupa e un tupé. A música era importante porque dicía quen eras. Servíache para diferenciarte e entón podías repartirlle ó que fora diferente, igual que hoxe pasa por motivos sexuais, raciais, lingüísticos ou políticos. Calquera é bo motivo para unha paliza, pero a música (algunha) abárcaos todos. Uppercut sábeno e fan a música que comprende todos eses conflitos. Música que fai falta hoxe, música para darse de ostias. “Holly Michaels” primeiro son liñas de baixo e riffs como camiñar erguido buscando alguén a quen repartirlle. Como pegar saltos ensinando os puños, como xogar a boxear en roupa interior diante do espello. Lixeiro como unha folla, poderoso como un rei. Vuela como una mariposa, pica como una abeja, por supuesto. Despois é atoparse ós rockers cando xiras a esquina ti só e recibir unha malleira tan potente que te sintes flotar de pura clase. Calquera mataría por eses cambios de dinámica, tan intensos como os cambios de humor dun adolescente namorado. O que sona é a nostalxia por esa paliza, porque nunca estiveches tan vivo. Os golpes veñen de todas partes e xa sabes quen eres.

Luciérnagos: Cando é noite, se avanzas por un camiño escuro hoxe a electricidade dache a capacidade de volver luminoso ó que diante e detrás de ti estaba indefinido e misterioso ata un momento antes. O que queda detrás é o de antes, parecido a aquel antes no que o camiño só se podía alumear con lume. Un luciérnago é aquela persoa que comprende o lume eléctrico, que o fabrica para poder fuxir cara adiante, porque nos bosques nunca hai ninguén e abres as ventás, e subes os volumes e berras. Nas pausas, xiras a cabeza e miras pero só é parte dunha coreografía constante na que un baixo de goma se estira e se encolle para aguantar dunha batería que sempre está no seu sitio e unha guitarra que nunca podes alcanzar a ver porque nunca está onde a esperas. É tan excitante que nunca poderá ser algo clásico, ou si, porque non di dúas veces o mesmo. Dicíao Alex Ross: “O mellor tipo de interpretación clásica non é unha retirada cara o pasado, senon unha intensificación do presente. O erro que cometeron sempre os apóstolos da clásica é unir o seu amor polo pasado a unha aversión do presente. A música ten outras ideas: odia o pasado e quere escapar”. “Luciérnagos” é iso, lume e electricidade.

Guacamolo: David Lynch dicía que unha idea ten que bastar para poñerte en marcha porque a segue un proceso de acción e reacción, de construcción e destrucción para volver a partir dos rastros desas ruinas. A idea aquí parece un baixo de Donna Summer, e súmaselle un delay, un efecto electrónico de retardo que fai que as notas se multipliquen e se acumulen sobre unha batería de clara creación humana. O resultado é o vóo dun insecto ou unha paisaxe vista dende un tren. Algo precioso porque é natural (orgánico, reciclable, mortal e volta a empezar). Por suposto, é máxico como un bosque para un neno, pero tamén inquietante porque non é controlable, porque está en cambio constante e para iso necesitas, como home, crear algún instrumento eléctrico que amplifique o teu poder: un coche, un fumigador, unha nave espacial, unha guitarra. O home contra a máquina, o movemento de cabeza, o movemento de cadeiras. E seguir acumulando notas, máis notas coas que cubrirte e protexerte dos insectos, ou coas que avanzar máis rápido que o tren ata dominar a situación sobre un ritmo latino de timbales poderosos, igual de fondos que un bidón de gasolina, e todo arde e todo é arte.

Cañón Leopoldo: Hai un riff que eres ti, porque ti eres un punto de partida e eres todo posibilidades. E despois eres un contexto que vai facendo que esas posibilidades sexan menos, ou que sexan distintas. Uppercut son aquí o teu destino asomando detrás da porta, e cada vez que volve fano de golpe para volver desaparecer. Retorcen esas notas do principio, retórcente a ti ata que atopas cousas que non sabías. Eres profesor de autoescola, eres militante comunista, eres rei de España. Eres probabilidades, e unha voz berra e dache a entender que calquera ten que manter certas probabilidades baixo control. Ese ataque, esa potencia diche que son humanos notables. Non sabes de onde che veñen ata que alguén che pregunta a onde foi parar a rabia e ti nin sequera te deras conta de que xa desaparecera. Retorcéronte, construíronte, destruíronte e fixéronte só pensamento-vibración-sonido ata que apareciches ti e o que aínda podes ser. Descubríchelo só, na túa habitación, a escuras, como pasaba cos discos antigos.

Casa Furias: Primeiro un ritmo cruzado e logo un ritmo lineal. As dinámicas de Uppercut son entre opostos: ser directo ou ser sutil, ir de fronte ou ir de lado, ser misterioso ou ser brutalmente honesto. É o que pasa cando se está facendo música ritual, música para alimentar as almas e, despois, os corpos. Non parece que nada sexa meditado, pero hai esa harmonía na que nada está aí por erro ou casualidade. Non é math rock, son as matemáticas dos nenos autistas que son xenios. E un pouco latinos. E hai espazo, hai sitio, hai tempo para que as cousas sonen como o facían os Who naquel tema que se chamaba Naked eye. É como volver a un espírito que sería épico se foran tempos para a épica. Ou para a lírica dun boxeador suicida dentro e fóra do ring. Como os poetas que non saben que o son, poderían estar dando as claves para comprender o mundo ou non dicindo absolutamente nada. É o contrario dos que se autodefinen poetas, e non necesitan palabras máis que para titular esta cousa como se fóra un mesón: “Casa Furias”. Durante anos, ó plato combinado de filete con ovos fritos e patacas chamárono Urtain en honra a aquel boxeador vasco que gustaba de comidas ricas en proteínas e rematou tirándose dende un décimo piso acosado polas débedas. Esta canción remata ralentizándose ata desfacerse.

Técnica de caldo: É difícil conservar a ambigüidade cando se lle engaden palabras ó que antes era música. As palabras designan cousas concretas e o que se fai cos instrumentos é abstracto e non pode ser doutra maneira salvo que te esforces en cagala. Cousa que sucede. Aquí hai unha soa frase repetida: “hoy será el día en que parezca”. É unha frase perversa para unha canción perversa da maneira na que describía o cine Slavoj Zizek: non che dá o que desexas, senon que che di como desexar. Non hai unhas expectativas cumpridas con “Técnica de caldo”. Hai un xogo rítmico de pregunta e resposta que, como sempre, podería marchar a calquera lado e ó final marcha cara esa frase e a súa melodía, retorcida e forzada, aguda e destacada sobre todo o poder físico do conxunto. Aparece unha maneira de desexar calquera cousa, que é precisamente levándote a ti mesmo fóra das expectativas e da comodidade. Á zona de pánico para poder avanzar, e construír por fin unha identidade no lugar máis difícil, no inconcreto, no abstracto que é esa música que levaba a todas partes.

Tornadorama: Hai moitas cousas que se usan demasiado á lixeira, moitas palabras que de tanto repetilas perden calquera sentido, moitas cousas que do uso perden o poder e o misterio. E logo hai cousas que son experiencias familiares e novas ó mesmo tempo, cousas que son únicas de verdade. O rock and roll era algo así, por ciencia infusa sabías de que ía aquelo pero era excitante que alguén chegara a convertilo nunha cousa real. Isto é algo así pero xa non ten nada que ver con aquelo. É como Tom Verlaine tocando cuns negros xogando a quitarlles as follas ás margaritas coa guitarra. É como un curandeiro ensinándolle a operar a un cirurxián, non sei, un erro, algo que non é reducible a ceros e uns. Hai outra vez cambios de intensidade, unha canción que quere desfacerse e uns músicos que lle din que non. Sona a batería soa, física, cada golpe nun sitio, humana porque os humanos son dinámicos e non lineais e rutinarios. Ou iso lles gusta finxir. Que cona importan a estas alturas o rock and roll, as influencias, os brancos e os negros, Internet e a crise económica? Hai música sonando, un coche seguindo as liñas da estrada, que veñen unha detrás doutra e non parece que vaian rematar nunca. Isto non ten nada que ver coas luces da cidade nin cos amplificadores, non hai semáforos, non hai persoas, non hai nada nas marxes, non hai marxes. Chegaches.

 

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s